Stereotactie


Stereotactie is een speciale bestralingstechniek die wordt toegepast bij sommige kleine tumoren en bij uitzaaiingen van tumoren elders in het lichaam. Bij deze behandeling worden er vanuit verschillende richtingen kleine stralenbundels op de tumor gericht. Door de precisie van deze behandeling krijgt de tumor een hoge stralingsdosis en het omliggende weefsel een zo laag mogelijke stralingsdosis. Hierdoor is de kans dat de uitzaaiing(en) op die plaats terugkomt klein.


Longstereotactie

Deze techniek wordt toegepast bij één of meerdere kleine tumoren van de longen (coins lesions). Patiënten met vroege stadia van longtumoren kunnen behandeld worden door middel van deze stereotactische radiotherapie waarbij men de tumor in 3 of 4 sessies zeer intensief bestraalt. Een stereotactische bestraling duurt ongeveer 45 minuten. Het is belangrijk dat de patiënt comfortabel en toch zeer stil ligt. Daarom wordt hij gepositioneerd in een vacuümmatras. Voorafgaan aan de bestraling wordt er een Cone Beam CT-scan gemaakt. Dit is een extra controlemiddel om de juiste positie van de patiënt te bepalen en eventueel te corrigeren.


Leverstereotactie

Deze techniek heeft als doel de tumor in de lever te vernietigen of inactief te maken (lokale tumorcontrole). Deze behandeling wordt toegepast bij leverkanker of uitzaaiingen in de lever. Ook hier geldt het hoge dosis, hoge precisie principe. Om de lever te fixeren tijdens de bestraling word er een compressie aangebracht om de beweeglijkheid van het middenrif te reduceren. Verder wordt de positie gecontroleerd en corrigeerd door middel van een Cone Beam CT-scan. Indien er clips aanwezig zijn in het leverletsel vergemakkelijkt dit de controle van de positie. Indien dit echter niet het geval is, houdt men tijdens het plannen meer rekening met de omliggende structuren (beweging diafragma, ribben, etc.)


Stereotactie van de schedel

Deze techniek wordt voornamelijk toegepast bij uitzaaiingen in het hoofd van tumoren elders in het lichaam. Voor deze eenmalige bestraling wordt gebruik gemaakt van een stereotactisch kader. Dit is een frame dat over het schedeldak van de patiënt wordt geplaatst en dat het mogelijk maakt om elk denkbaar punt in de hersenen te definiëren als een 3D coördinaat. Daardoor wordt het mogelijk om de (meetkundige) positie van een specifiek gebied binnen de hersenen, of van een diepgelegen tumor te berekenen.